NFC menü mü, QR menü mü?

İkisi de aynı şeyi yapar: telefona bir web adresi verir ve menü tarayıcıda açılır. QR kod bunu kameranın gördüğü bir desenle yapar; NFC ise telefonun birkaç santimetre yaklaşınca okuduğu bir çiple. Menü aynı, adres aynı, sonuç aynı.

Fark, misafirin masaya oturduktan sonraki ilk üç saniyesinde. QR için kamerayı açmak, kodu çerçeveye almak, odaklanmasını beklemek ve çıkan bağlantıya dokunmak gerekir. NFC için telefonu standa dokundurmak yeter. Dört adım yerine bir adım.

• Uzaktan okunur. Vitrin camına, afişe ya da menü panosuna basılabilir; NFC için temas mesafesi gerekir.
• Her telefonda çalışır. Kamerası olan her akıllı telefon QR okur; NFC bazı modellerde yoktur ya da kapalıdır.
• Sıfır maliyetle basılır. Bir kâğıda yazdırıp masaya koyabilirsiniz. Başlangıç için bu yeter.

• Daha az sürtünme. Kamera yok, çerçeveleme yok, odaklanma yok. Özellikle yaşlı ya da teknolojiyle arası iyi olmayan misafirlerde "dokun" demek, "okut" demekten daha iyi anlaşılır.
• Loş ortamda çalışır. Bar, akşam servisi, mum ışığı: kameranın zorlandığı yerde çip fark etmez.
• Yıpranmaz. Güneşte solan, üzerine bir şey dökülen ya da çizilen bir QR okunmaz hale gelebilir. Çip standın içinde, dışarıdan etkilenmez.
• Daha iyi görünür. Masada bir kod değil, işletmenin adını taşıyan bir nesne durur. Bu küçük bir şey ama misafir fark eder.

QR'ın evrenselliğiyle NFC'nin kolaylığı birbirini tamamlar. Bu yüzden Dokunmenu standlarının üzerinde ikisi de var: çip standın içinde, QR gövdeye basılı, ikisi aynı adrese gider. NFC'si olan dokunur, olmayan okutur; hiçbir masa boş kalmaz.

Asıl karar "NFC mi QR mi" değil, masaya kalıcı bir nesne koyup koymamak. Kâğıda basılı QR ucuz ama yıpranır, kirlenir, kaybolur ve her fiyat değişiminde yenilenir gibi görünür — aslında adres değişmez ama misafir eski kâğıda güvenmez. Pleksi stand bir kez konur, yıllarca kalır. Standın kendisi hakkında NFC menü standı nedir yazısında ayrıntı var.